*പുത്തനുടുപ്പ്*
അനുജന്റെ മകന്റെ നൂലുകെട്ടിന് പോകാൻ എനിക്ക് അല്പം സങ്കോചമുണ്ടായിരുന്നു.
കൈയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ കവറുണ്ട്. അതിനുള്ളിൽ ഒരു പുത്തനുടുപ്പാണ്. കടുംനീല നിറമുള്ള ഒരു ചെറിയ ഷർട്ടും ട്രൗസറും.
നാട്ടുനടപ്പ് അനുസരിച്ച് സ്വർണ്ണം കൊടുക്കേണ്ടതാണ്. വല്യച്ഛൻ കൊടുക്കേണ്ടത് ഒരു തരി പൊന്നാണ്. പക്ഷെ കൂലിപ്പണിക്കാരന് ഇക്കാലത്ത് ഒരു തരി പൊന്ന് വാങ്ങുക സാധ്യമല്ലല്ലോ. റോക്കറ്റ് പോലെ സ്വർണ്ണവില കുതിച്ചുയരുന്നു. ഒരു ആഴ്ചത്തെ കൂലി കൊണ്ട് അര ഗ്രാമിന്റെ തിളക്കം പോലും വാങ്ങാൻ പറ്റില്ല.
ഞാൻ വാങ്ങിയ പുത്തനുടുപ്പ് അനുജന്റെ ഭാര്യ ഒന്ന് തുറന്നു പോലും നോക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഗിഫ്റ്റ് കവറുകളുടെ കൂമ്പാരത്തിനിടയിൽ അത് അങ്ങനെ കിടക്കും. എങ്കിലും ഒരു കടമ നിർവ്വഹിക്കാൻ വേണ്ടി വാങ്ങിയതാണ്. ഏട്ടനല്ലേ.
പന്തൽ നിറയെ അതിഥികൾ. വിശിഷ്ടാതിഥികൾ. എല്ലാവരും പ്രൗഢിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ. എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ അല്പം പൊടി പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. കെട്ടിടം പണിയുടെ പൊടിയാണ്. കഴുകിയിട്ടും കഴുകിയിട്ടും ചെളിനിറം പോകുന്നില്ല.
അനുജൻ ഓടി നടക്കുന്നുണ്ട്. പട്ടുഷർട്ടും കഴുത്തിൽ മാലയുമൊക്കെയായി അവന് നല്ല തിളക്കം. എന്നെ കണ്ടു. ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
"ഓ, ഏട്ടൻ വന്നോ. എന്തുണ്ട് വിശേഷം.? ജൂസ് കുടിക്ക്. അവിടെ ഇരിക്ക്. അമ്മയും ഏടത്തിയും മക്കളും..."
എന്റെ മറുപടിക്ക് കാത്തു നിൽക്കാതെ അടുത്ത അതിഥിയെ സ്വീകരിക്കാൻ അവൻ ഓടി.
അത്ര മാത്രം. അതിനു ശേഷം അവൻ വിശിഷ്ടാതിഥികൾക്ക് പിന്നാലെയായി. എന്നെ ഒരാൾക്ക് പോലും പരിചയപ്പെടുത്തിയില്ല. കാരണം സ്റ്റാറ്റസ് ഉള്ള ഒരു തൊഴിലല്ലല്ലോ ഞാൻ ചെയ്യുന്നത്. "ഇത് എന്റെ ഏട്ടനാണ്, കൂലിപ്പണിയാണ്" എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവന്റെ വില പോകുമല്ലോ എന്ന് ഞാൻ തന്നെ വിചാരിച്ചു.
ഞാൻ പതിയെ കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു. അവൻ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. അനുജത്തി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ഞാൻ ഗിഫ്റ്റ് കവർ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് എടുക്കാൻ പോലും എനിക്ക് ധൈര്യം തോന്നിയില്ല. എന്റെ കൈകൾ പരുപരുത്തതാണ്. സിമന്റ് പറ്റിയ കൈകൾ.
ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ തനിയെ കുറച്ചുനേരം നടന്നു. കുറെ ബന്ധുക്കൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. ആരും ഒരു പരിചയവും കാണിക്കുന്നില്ല.
ചോറ് വിളമ്പാൻ തുടങ്ങി. ആരും എന്നെ വിളിച്ചില്ല. ഞാൻ തന്നെ പോയി ഒരു ഇലയുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു. പക്ഷെ ഭക്ഷണം ഇറക്കാൻ പറ്റിയില്ല. അവഗണനയുടെ കയ്പുനീര് കുടിച്ചിട്ട് എങ്ങനെ ചോറ് ഇറങ്ങും?
ഞാൻ ഒന്നും കഴിക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു. നിറപ്പിടയുന്ന മനസ്സുമായി ഗേറ്റിനു പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
നടക്കുമ്പോൾ ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ കരുതി. പിന്നിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും വിളിക്കും. "ഏട്ടാ, എങ്ങോട്ടാ? ചോറ് കഴിച്ചിട്ട് പോ." അനുജനോ, അതിഥികളിൽ ആരെങ്കിലുമോ.
ആരും വിളിച്ചില്ല. പന്തലിലെ മൈക്കിൽ പാട്ട് ഉച്ചത്തിൽ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഞാൻ ഗേറ്റ് കടന്ന് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി. കീശയിൽ ബാക്കിയുള്ള പത്തു രൂപയുടെ നോട്ടുകൾ എണ്ണി നോക്കി. ഒരു ചായ കുടിക്കാം. ബാക്കി ബസ്സ് കൂലി കഴിച്ച് കുറച്ച് തുക കൂടിയുണ്ട്.
പുത്തനുടുപ്പിന്റെ കവർ അവിടെ മേശപ്പുറത്ത് തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ടാകും. ആരും തുറന്നു നോക്കാതെ.
അകലെ ബസ്സിന്റെ ഇരമ്പൽ. ഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള ബസ്സ് തന്നെയാവാം. ബസ്സ് അടുത്ത് വന്നു നിന്നു. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളാൽ ബസ്സിലെ സ്ഥലപ്പേര് വായിച്ചെടുക്കാൻ സാധിച്ചില്ല.
ബസ്സിൽ കയറി കണ്ടക്ടർ ടിക്കറ്റ് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ഫോർട്ട് കൊച്ചി ബസ്സാണെന്ന് മനസ്സിലായത്. അവസാന സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ടിക്കറ്റ് എടുത്തു.
ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ കടലും കായലും ചേരുന്ന അഴിമുഖം. തിളച്ചുമറിയുന്ന വേനലിന്റെ ചൂടിനെ കടൽക്കാറ്റിന് പോലും തണുപ്പിക്കാൻ ആവുന്നില്ല. ഞാൻ മരത്തണലിലെ ഒരു ചാരു ബഞ്ചിൽ വെറുതെ ഇരുന്നു. കടൽ നോക്കി. തിരകൾ വന്നു പോകുന്നു. എന്റെ മനസ്സ് പോലെ.
വെയിൽ താണപ്പോൾ തിരക്കേറിയ ബീച്ചിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു നടന്ന് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ബസ്സ് കയറി.
യാത്രയിലുടനീളം പകൽ ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ മനസ്സിൽ കലങ്ങി മറിയുകയായിരുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ അപമാനിക്കപ്പെട്ടോ? അനുജന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും മോശം പെരുമാറ്റമോ അവഗണനയോ ഉണ്ടായോ?
അവന് ജോലിസ്ഥലത്തെ സഹപ്രവർത്തകർക്ക് മുന്തിയ പരിഗണന കൊടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു നൂലുകെട്ട് പന്തലിൽ ഓടി നടക്കുന്ന ഒരുത്തനെ കൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും? എന്റെ ഒരു അപകർഷതാബോധം കാരണമാണ് ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ ഇറങ്ങി പോന്നത്. ചെയ്തത് തെറ്റായിപ്പോയോ?
മനസ്സിൽ നൂറ് നൂറ് ചോദ്യങ്ങൾ തികട്ടി തികട്ടി വന്നു.
സൈലന്റ് മോഡിൽ കിടന്ന മൊബൈൽ എടുത്തു നോക്കി. ഇരുപതോളം മിസ്ഡ് കോളുകൾ. അനുജൻ, അമ്മ, സുലോചന... ഭാര്യക്ക് മാത്രം വാട്ട്സാപ്പിൽ ഒരു മെസ്സേജ് വിട്ടു.
"ഞാൻ വരാൻ അല്പം വൈകും."
ബസ്സിറങ്ങി നടന്ന് വീടെത്തുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് അനിയന്റെ കാർ കിടപ്പുണ്ട്.
അവനും ഭാര്യയും കുഞ്ഞും അമ്മയും സുലോചനയും സിറ്റൗട്ടിൽ തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്. എന്റെ വരവും കാത്ത്. മുറ്റത്തെ വെളിച്ചത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ടെൻഷൻ.
എന്നെ കണ്ടതും അനുജൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഓടി വന്നു.
ഞാൻ അരഭിത്തിയിൽ ചാരി നിന്നു. സംസാരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.
"... ചേട്ടാ..."
അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
"സോറി ചേട്ടാ. ചേട്ടന് വിഷമമായോ?"
അത്രയും കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ കെട്ടിയ മനസ്സ് പൊട്ടി.
അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പട്ടുഷർട്ടിന്റെ മണം. ആ മണം എന്റെ കോളറിലെ സിമന്റ് പൊടിയിൽ അലിഞ്ഞു.
"ഞാൻ... ഞാൻ ചേട്ടനെ അന്വേഷിച്ചു പന്തൽ മുഴുവൻ. ചോറ് വിളമ്പിയപ്പോൾ ചേട്ടനെ കണ്ടില്ല. ഗിഫ്റ്റ് കവർ കണ്ടപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത് ചേട്ടൻ മിണ്ടാതെ പോയെന്ന്. ചേട്ടനില്ലാതെ എങ്ങനെ ... ചേട്ടനല്ലേ എന്റെ വല്യച്ഛൻ..."
അനുജന്റെ ഭാര്യ കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു കൊണ്ടു വന്നു. കുഞ്ഞ് ഉണർന്നിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ദേഹത്ത് ഞാൻ കൊടുത്ത അതേ കടുംനീല ഷർട്ട്. പുത്തനുടുപ്പ്.
"ഏട്ടൻ കൊണ്ടുവന്നതാ. മറ്റൊന്നും ഇടാൻ ഇങ്ങേര് സമ്മതിച്ചില്ല. ഇതു തന്നെ വേണമെന്ന് വാശി." അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളാൽ കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി. എന്റെ പരുപരുത്ത കൈകൾ അവന്റെ മൃദുലമായ കവിളിൽ തൊട്ടു. അവൻ ചിരിച്ചു. എന്റെ സിമന്റ് പറ്റിയ കൈകളെ പേടിയില്ലാതെ.
അപ്പോൾ മനസ്സിലായി, സ്വർണ്ണം കൊടുക്കാത്തതുകൊണ്ട് ഒരു ബന്ധവും മങ്ങില്ല. സ്നേഹം കൊടുത്താൽ മതി. ഒരു പുത്തനുടുപ്പിന്റെ സ്നേഹം മതി.
സിറ്റൗട്ടിലെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ നിന്നു. പകൽ മുഴുവൻ ഞാൻ കൊണ്ടു നടന്ന അവഗണനയുടെ ഭാരം, കടൽക്കാറ്റ് കൊണ്ടുപോയതു പോലെ ഇല്ലാതായിരുന്നു.
